SİZDEN GELENLER 

Sevgili Okan,
Biz Kaçkarlar dan dün gece döndük. Bülentin orda kaldığını biliyorum, ama yine de bir mail atıp kendisine ve buklaya teşekkür etmek istedim. Her yas, her cins, her türlü değişik kondisyon  ve tecrübe de 9 kişilik bir grubu ciddi bir rotadan Kaçkar zirvesine ve oradan da Aydere bir hafta içinde başarı ile götürmesi ciddi bir başarıydı. Rehberliğe ilaveten bu yolculuk sırasındaki candan çalışması, her an yardıma hazır olması, çadırların kurulup toplanmasında herkese yardım etmesi ve de lezzetli yemekler yapması da işin ilavesiydi. Kendisine ve buklaya benden candan bir teşekkür. Bir başka turda buluşmak dileğiyle.
Çok sevgiler,
Ahmet Merey (05-12 Eylül 2004)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Birazcık aklı olan herkesin dikkatine……….
Yasadığınız şehirde, işyerlerinizde, evinizde hayat üstünüze mi gelmeye başladı..?
Yüzünüz çoğunlukla asık sürekli telaşlara doğru koşup, zamanı yakalamaya çalışmaktan yoruldunuz mu..?
Gırtlağa kadar teknolojiye batmış bir vaziyette, duyularınızın yerini antenler ve usb port larmı almaya başladı..?
Kendi içinize baktığınızda özünüzü göremiyor ve tam bir konservatif şehirli olduğunuzu düşünüp ,
Geçirdiğiniz evrimden azda olsa rahatsızlık duyuyor ve elinizden bir şey gelmiyor mu..?
Kendinizi şehirin betonları arasında ezilmiş bir Ağustos böceği gibi hissedip, rüzgara-çiçeklere-çıkarsız tebessümlere
Arada bir de olsa özlem duyuyorsanız !!!! iste ZAMANI GELMİŞ demek ki………
Çıkın kalıplarınızdan, cesur olun biraz ve macera diyin kendinize ……ÇOK KOLAY…….
Hemen BUKLA TUR a gidin….kafanızda bir program bir önyargı olmadan …..
BUKLA'nın doktorları…J size en uygun reçeteyi yazacaktır hemen….. bu garantili bir reçete…..!!!!
Mesela benimkinde ( TRANS YAYLA ) neler vardı…:
İki adet dünya iyisi rehber, çok iyi hazırlanmış bir program, benim gibi düşünen bir avuç insan ( yeni dostlar )
Rize'nin, Artvin'in muhteşem havasında ( 100 % oksijen !!! ) kah güneşli kah sisli ama huzurlu sabahlara uyanmak…..
Basit ama olağanüstü lezzetli, iştah açıcı koy kahvaltıları, yöre yemekleri, zevkle yenen azıklar ve açılan iştahlar.!!!!
Masallar diyarında uzun yürüyüşler, her adımda tadı damağınızda kalan dereler, insan eli değmemiş araziler…..
Göz alabildiğine Ladin ormanları içinde kendinizi tabiatla özleştirmek, bir peri masalında Peter Pan ile uçmak kısaca….
Renklerin güzelliğini, doğanın dostluğunu, çiçeklerin neşeli cümbüşünü, sessizliğin huzurunu, yeniden nefes almayı ,
Gerçekten beş duyuyu da kullanıp yeniden İNSAN olmayı hatırlamak en derininden………..
Suda yansıyan aksinizde gözlerinizin parıltısını görmek, parlayan cildinizden, size teşekkür eden bedeninizden keyif almak….
Gecenin 23 00 de bir tulum sesiyle sokağa fırlayıp, içiniz kıpır kıpır tanımadığınız bi dünya gülen yüzle horon oynamak..
Uzun yürüyüşlerde kendinizle rekabetiniz!!!! Ve başarmanın zevki…bu arada sadece internette , takvim yapraklarında gördüğünüz  muhteşem dağların sislerle yaptığı tango ve bir dönemecin ardından çıkan masmavi bir gol…..
Ve 3300 metre yükseklikte içinizdeki bütün yükleri, sıkıntıları avaz avaz bağırıp HAFİFLEMEK……
Tanımadığınız bir yayla sakinin önünden geçerken içten bir gülüşün , iki çift lafın ,bir bardak çayın dünyanızı değiştirmesi en parıltılısından………
Bir kaç günün sonunda derelerle akmak, sislerle dansetmek, kuşlarla uçmak, ateşböcekleri ile yanıp sönmek, kah bir tas olmak , kah bir ağacın yemyeşil dalı olmak……….
Sonunda bir bakıyorsunuz ki……. Hafifsiniz, mutlusunuz, vizyonunuz değişmiş, yasamaktan zevk alıyorsunuz ve kendinize bir merhaba demektesiniz……

08-15 Ağustos 2004 Trans Yayla

--------------------------------------------------------------------------------

... Nihayet kafama uyan insanlarla gezebileceğim, kafama uygun turları bulabileceğim bir acenta keşfettim. Ne iyi ettiniz Bukla. Barış Bakoğlu

... Gazetelerde sayfa sayfa ilan veren acentelerle gezmeye alışmış biri olarak çok büyük tereddütlerle katıldım Buklamania'nın gezisine. Fakat gördüm ki Buklamania'nın kalitesi diğerlerinden çok çok öte. En güzel tatilimi Buklamania'ya borçluyum.  Naz Baltacı

...2 yıl önce kaçkar Gezisine katıldım, çok sıcak bir ortam vardı. Çok yakın arkadaşlıklar edimdim. Halen görüşüyoruz. Rehberler inanılmaz iyi niyetli ve cana yakındı. Sanki 20 yıllık arkadaşlarımla geziye çıkmış gibiydim. Hatta gezi demek zor çünkü para verdiğim bir ticari geziden değildi sanki, arkadaşlarımla uzun yıllar planladığım bir gezi gibiydi. Ve 2 yıl sonra Bukla'yı aradığımda beni tanımaları ve aynı sıcaklığı bulmam beni şaşırtıyor. Asya veya Ets veya onun gibi bi firmayı aradığınızda kimse size '' aaa Aslıcım nasılsın, özledik, görüşelim...'' demez. Kimse sizi sesinizden tanımaz. Ama benim acentam Bukla beni tanıyor. Sizleri iyiki tanıdım. İyiki o geziye geldim... Aslı Germiyan

...Ben ve eşim ilk kez doğa gezisine katıldık. Karadenizi bi başka gezi ile bu kadar iyi tanıyamazdık herhalde. Şimdi ikimizde horon ve tulum hastası olduk. Bazı akşamlar resimleri elimize alıyoruz tulum kasetini koyuyoruz ve gözlerimiz dola dola resimlere bakıyoruz. Ne günlerdi be :))  Haluk Erdem

...Hayatta 5 yıldızlı oteller dışında bir yerde kalmamış biri olarak, çadırın tadını aldım. Ne güzel bir şeymiş dedim ve kendime bir çadır ve uyku tulumu aldım. Bazı geceler balkonda çadır kurup tulumda yatıyorum. Siz hayatımı değiştirdiniz. Semih Ak

...Ağrı'nın Zirvesine çıkmak benim için bir hayaldi. Tur sırasındada kendimi hiç çıkabilecekmiş gibi görmemiştim ama rehberlerimizin gayreti, desteği ve moral takviyesi ile başardım. Şimdi Ağrı Dağı'na çıkan az sayıdaki insandan biri olarak kendimle gurur duyuyorum. Bu gururu bana yaşatan Bukla'ya teşekkür ederim. Gülsüm Polatoğlu

...Bizim Bukla. Ailemizin seyahat acentası işte. Daha ne diyim. Can Burak

...Okan ve Bülent, siz  tanıdığım en iyi rehberlersiniz. Bu işi severek yapıyorsunuz. Sevginizi de turda hissediyoruz. Bize o kadar pozitif enerji veriyorsunuz ki turun kötü geçmesi imkansız. Neşe Kırmızı

...Kamp sırasında diğer firmalar da vardı. Bizim ekipmanlarımız o kadar yeni ve kaliteliydi ki sanki Bukla'nın malzemeleri benimmiş gibi gurur duydum. Hakan Ulus

...Birçok tura katıldım ve ne kadar kazıklandığımı gördüm. Ama sizin Kaçkar turuna katıldıktan sonra ne kadar zor bir iş olduğunu ve aldığınız parayı son kuruşuna kadar hakettiğinizin farkına vardım. Hatta kendimi suçlu hissettim bu turun bedeli daha fazla olmalıydı diye. Dursun Ali Yılmaz 

Siz de yazın sizin duygularınızı'da yayınlayalım.

GEZİ NOTLARI

Bir düş: Kaçkarlar Dilek Ekşi 

Aşağıdan ağlayan buzağın bahar sesi geliyordu
Sesin geldiği yere döne döne bir patika iniyordu
Patikadan inerken başımı kaldırdım:  

Bir dağın tepesinde
Su göründü
Ve aşağıya yuvarlandı

Gözlerimi aşağıya çevirdim:

Bir kelebek
Kanatlarına
Mor dağ çiçeği esansı sürüyordu.  

Japonların haiku türündeki bu dizeleri Kaçkar’ı çok sade bir dilde anlatıyor.

Yükseklerdeki ağaçsız kahverengi-yeşil dağ sıraları, yüzünüze çarpan serinlik ve yakıcı güneş, süregelen su çağıltısı, göz alabildiğine uzanan taşlı platolar, aşağılarda yeşilin ebrulisinde ormanlar, her birine bir çocuğun saklanabileceği büyüklükte sık ve geniş yapraklı yayla otları,

som lacivert-mavi-yeşil buzul göller, kına yeşili benekleriyle büyük siyah taşlar, pembe,mor, sarı dağ çiçekleri, dalgın otlayan inekler arasında alımlı çalımlı salınan kocaman boynuzlu kalın enseli dik bakışlı boğalar ile Kaçkar sizi aniden gelip sarmalar, sis bulutu içinde kaybolursunuz.

Zirveye Çıkış

Sabah 5.15’de başlayıp saat:17:00-18:30 arası bitecek zirve yürüyüşü ile ertesi günü yaklaşık 8-9 saatlik bir trans geçişi yapmak yolculuğun en performans gerektiren günleri olacaktı.

Yola çıkınca yolcu yolun bir parçasıdır, artık anın içindedir, ne olursa yaşamak ve muhtemel oluşacak zor şartları kabul etmek zorundadır; bilekler şişmiş yürüyecek bir adım kalmamış, nefes alıp vermeler sıklaşmış, ciğerler oksijen azlığından körük gibi inip kalkmaya başlamış, sabah kahvaltısında ekmeğe katılan tahin helvası ve ara molalarda tüketilen çikolatalar yetmemiş enerji tükenmiştir, bu noktada devam etmek ile etmemek arası gidip gelmeler yaşanmaya başlanmıştır. Grubun gerisinde kalmamaya çabalarken bütün yorgunluğa rağmen yürüyebilmek için bedeni zorlamanın verdiği fiziksel acı yanında duygu ve mantık karmaşası yaşanır.

Bir taş, bir sonraki taş, daha sonraki taş.  İrili ufaklı granit renginde büyük taşlar, geçit vermez görünen kayalar uzar gider, artık toprak bitmiştir, yeşil tükenmiştir. Sönmüş bir kraterin ağzından yukarı tırmanırmışcasına ilerlerken dik eğimde ince gri kumlara serilmiş silme küçüklü büyüklü taşlar ayak altında kayar. Akılda başka gel-geç düşünceye izin vermeyen tek bir düşünce vardır: “hangi taşa basmalıyım, hangi taş daha az oynaktır?”. Hiç kimsede ses yoktur, tık yoktur sadece duyulan nefes sesidir.

Uzaktan bir kişi, sis bulutu içinde yamru yumru sivri kayalar üzerinde seken sırtları şişkin renkli gölgelerin yılanvari kıvrılışını düş-gerçek arası seyredebilir. Yılan çatal dilini zirveye doğru uzattığı anda Kaçkar’ın doruklarına yükselen bir nida duyulur, rehberin haykırışıdır: ‘aaaaauuuuuuuuhuhuhuhuhhh’

Kayaların arasından koyu lacivert bir göl çıkar, kar-buz kütlesi üzerinden geçerken  arkanızı döndüğünüzde karşı tepelerin üzerinde katman katman dev pembe beyaz buzulun görkemine şaşırırsınız.

Öldürücü bir yükseklik ile zirveye az kalmıştır. Kayalar, oynak taşlar bitip tükenmez, eğim artar, güneş yakıcıdır, eller ayaklar birbirine karışmıştır, filmlerde olduğu gibi zirvenin zeminine bir elim değer, sonra diğeri ve işte zirve. Küçük bir alan, bir bayrak ve zirve defteri. Hava çok açık olsa idi Ağrı Dağı ve Elburz dağlarını görebilecektik. Sis denizi aşağıda girdaplar oluşturuyor, şekiller çiziyor ve 360 derece dönüyorum. Dönme dolaba bindiğimde tepede asılı kaldığı süre boyunca küçük salınımlar yaparken ne zaman hareket edecek diye aşağıya göz ucu ile bakarken o anda ayağımı bir adım daha uzatsam ne olabilir aklıma gelmedi.

Türkiye’nin Ağrı, Süphan, Cilo-Sat dağlarından sonra gelen 3937 m. yükseklikteki dördüncü yüksek dağı Kaçkar ‘ın zirvesinde çağın modern iletişim cihazına sarılmaktan kendimizi alamadık:

--‘benim cep çekmiyor sen nasıl konuşabildin?’
--‘Şu köşeden çekiyor’
--‘Aaa, gerçekten şimdi çekiyor’. ‘Alo,..... şu an ne mi yapıyorum? Bulut denizinin kenarında, nemli taşlar üzerinde güneşleniyorum!....” .  

Italo Calvino ‘Görünmez Kentler’ kitabında İnce Kentlerden bahseder: Örümcek ağı kent Ottavia iki sarp dağ arasında boşlukta asılıdır,  kentin temeli bir doruktan bir doruğa halatlar, zincirler ve tahta köprülerle bağlanmıştır, bir örümceğin ördüğü ağ üzerinde insanlar yürürken boşluklara basmamaya dikkat ederek ince ilmiklere tutunmuş aşağıya sarkan hamaklar, çuval evlerde yaşarlar. Aşağıda yüzlerce binlerce metre hiçbir şey yoktur. Ottavia sakinlerinin boşluğa asılı yaşamları diğer kentlerdekine oranla çok daha güvenli. Herkes biliyor ki ağ daha fazlasını taşımayacak.

Kaçkardan Ağrı Dağına uzanan göksel bir kent var mıydı acaba? Bir mum bıraktım zirveden inmeden önce, eğer geceleyin solgun sarı bir ışık görürsem yükseklerde, bilecektim ki “evet yaşayanı var!”. O gece gökyüzünde geçip giden bulutlar arasında mum ışığımı aradım, sadece yıldızlar vardı, sonra ay çıktı, o kadar yorgundum ki gecenin soğuğunda çadırda uyku tulumuna kıvrılıp derin bir uykuya dalmışım.

Kamp alanımız Dilber Düzünde yanyana sıralı dağların rengi her an değişiyordu, sabah güneşinin kırmızısından ayın doğuşu ile gümüş-beyazlığa bürünüyordu. Gün içinde küme küme bulutların dağlara bıraktığı gölgeler geceleri başka gölge oyunlarına bırakıyordu, lüks lambaları ile aydınlatılan yemek çadırlarımızda kollar, eller, profilden yüzler karanlıkta çadırların dışına taşıyordu.

Gecenin zifiri karanlığında tuvalet ihtiyacı için elimizde fenerler ile sisin içinde uygun bir taş arkası ararken çocukken dinlediğimiz köy hikayelerindeki cinlerin, perilerin etrafımızda gezindiğini düşünmedik değil! Pür dikkat kesildiğimizden karşı dağların arasından aşağılara kıvrılan, kamp alanımızın ortasından geçen derelerin hiç dinmeyen sesleri, havanın diriliği, rüzgarın uğultusu, göğün rengi, etrafımızı kuşatan dağların dev karartıları hafızamızda bir elin çizgileri gibi barınacaktı. Algının en yüksek olduğu bu anda yabanıl bakirliğin ortasında bizler daha bir küçüktük. Bununla beraber, doğadan ayrı olmadığımızı taş, toprak gibi onun parçası olduğumuzu hissettiren bir bütünlük duygusu da içimizi kaplamaktaydı.

Naletleme Geçidi

Kaçkar silsilesinin güneyinden (Yusufeli) başlayan yolculuğumuz trans yürüyüşümüz ile kuzeyde sona erecekti. Güneyi kuzeye bağlayan naletleme geçidi olarak adlandırılan bir geçitten geçecektik.

Geçit boyunca bir rüya gördük, dünyaya benzemeyen başka bir gezegendeydik:

Kaçkar’ın dağları tüm şiddet ve hiddeti ile birbirlerine doğru yürümeye başlamışlar, ilerlerken bir noktada güçleri dengelenmiş ve oldukları yerde kala -kalmışlar, savaş sonrası geride topraksız büyük bir taş çölü ile derin bir sessizlik bırakmışlar. Artık öfkelerini durdukları yerde her kış sonrası büyük kar kütleleri aşağılara sürüklenirken kendilerinden bir parça vererek eritmekteler.

Yığın yığın taş parçaları üstünde güneşli ve çok açık bir havada yürürken aniden garip bir hava akımı hissedersiniz ayaklarınız kara basmıştır ve inceden inceye yüzünüze kar-yağmur damlacıkları değer ve biraz sonra kardan çıktığınızda dik eğimde taşlı patika ile karşılaşırsınız,  en yüksek noktasında artık kuzeyin başlangıç sınırına gelmişsinizdir, inişe geçmeden önce arkama baktığımda uzaklarda güneşli dağlar daha yakınımda karlı bölge ve döndüğümde yoğun bir sis tabakası vardır. Yanıbaşınızda yükselen dağların yamaçlarındaki girinti çıkıntılar sanki birer mask takmış insan yüz kabartmalarına benzerler. Tek bir yerden çıkmış çok başlılar, hüküm verircesine tahtında parmağını ileriye uzatmış eskiçağ Anadolu insanın çok tanrılarından biri olan‘Nanni’ dağ tanrısı ve  onlarcası siste kaybolana kadar sizi izlerler.

Orta Asya Türklerinden Tuva’lı bir şamanın elinde defi ile ateşin etrafında göklere doğru seslenerek döne döne transa gireceğini veya kafası kazınmış Tibetli bir budistin derviş misali yanınızdan tütsü buhurluğunu sallayarak geçeceğini düşünüyor olabilirsiniz, burası lanetlenmiş değil ancak kutsanmış olabilir.

Ayder’e Varış

Karadeniz gölünün kenarındaki iki günlük kamp sonrası Yukarı Çeymakçur ve Aşağı Çeymakçur yaylalarından geçerek  orman içindeki patika yoldan frambuaz ve dağ çilekleri yiyerek Ayder’e indik.

Ne yazık ki, Ayder tipik yayla özelliğinden çıkmış turistik bölgelerde görülen bozulmadan nasibini almış. Otantik görünümlü bir çok otel ve ev, az sayıda kalmış eski yayla evlerinin tabiat ile olan uyumunu  yakalayamamışlar.

Doğaya karşı mücadeleyle geçen altı gün gibi kısa  fakat biz şehir insanları için yoğun yaşanılan trans kaçkar yürüyüşünün sonunda kaldırımı olan parke taşlı yolları adımlamak, park etmiş arabaları görmek, turistik eşya satan dükkanları, yöre insanları ve turistleri ile Ayder’deki hareketlilik ilk anda farklı geldi. 

Siste yanık odunun kokusu, yaş toprak kokusu, çevre ormanlardan gelen değişik ot kokuları ve kaplıcanın bacasından çıkan dumanın kokusu kaynayan kazandaki mısır kokusuna karışmaktaydı. Sırtını yüksek ağaçlara vermiş dik yamaçlar üzerine temel atmış bacası tüten ahşap yayla evleri arasından naylon muşambalara oturmuş çocukların yağmur yağarken çimenler üzerinde kendilerini kızakla kayar gibi aşağıya bırakıyor olmalarını seyretmek ayrı bir zevkti.

Kemençe veya tulum var ise iki, üç, beş derken genişleyen halkada omuz omuza aynı ritmde önce yavaş sonra hızlı onlarca eller, kollar ve ayaklar hareket eder, omuzlar titrer. Bir bakmışsın ki sen de horona katılmışsın. Horon başının ‘şimdi eller yukarı oy oy hey hey, bir daha “aho”, hayde bir daha “aho oy oy”, bir iki, çih çih çih” gibi komutlarına uyarak horonla son gecemizi noktaladık.

Karadeniz türkülerinde bu coğrafyanın doğası ile gündelik yaşamın iç içeliği tıpkı Japon haiku şiirlerinde olduğu gibi  sadelik ve yalınlık içinde dile gelir:

“Kız tazeciksin/ sanki lahana filizi / sırtıma alayım seni / ister ağır ol ister hafif”

“Bilmem nereden akar / Habu derenun başi / Yol vermez ki geçeyim / İçinun çoktur taşi”

“Dedum e kız ne ağlarsun / Karli dağa yeşil düştü / Dedi nasil ağlamayım / Güzel yarum ele düşti”

Biz de ağzımızda bir türkü ile taş kemerli köprülerin altından kıvrılarak akan Fırtına deresinin Karadeniz’e kavuştuğu yerden Kaçkar’a içimiz buruk elveda dedik.

“Ey yarabbi çok şükür da / Gene geldum Kaçkar’a / Tulumciyi koydiler da canli canli mezara / Ey Mustafa Mustafa da hem söyler hem bağirur/ Yedim kuri pilavi da / boğazlarim ağirur” (*)

(*) Tulum çalmanın günah sayıldığı bir dönemde yörede tulumu ile ünlenen Mustafa Dayı doğduğu yer Pazar’da tulum çalmak için davet edildiği bir düğünde kendisi de bunu öğrenir, türkünün sözlerinin o düğünde çıktığı söylenir. (Kaynak:Aravani albumunden-Birol Topaloğlu)—türkünün orijinalinde ‘Gene geldum Pazar’a’ dır.

…BİR KAÇKAR MASALI… Müge Güngör

Saat 7.00 Kaçkar zirvesine doğru başlayacak olan turun kalkış saati. Yapılan son kontrollerin ardından dağlara açılan kapı aralanıyor.İnsanların yüzlerinde heyecan ve mutluluk bir arada.Birçoğumuz birbirimizi tanımıyoruz.Bayanların hakim olduğu bu muhteşem grubun çoğunluğu İstanbul’dan geliyor.Ardeşen ise Kaçkarlar’ın eteklerine giden yolun ilk durağı.

Gökyüzü bulutlu.Bir önceki gün yağan yağmurun serinliği yüzümüze vuruyor.Bu durum çok uzun sürmeyecek. Arhavi’den sonra güneye doğru ilerledikçe güneşin sıcak yüzü merhaba diyecek bizlere.Kıyı boyunca bir yandan adı gibi kara olan denizi bir yandan yeşilin her tonunun gizli olduğu dağların eşsiz manzarasını seyrediyoruz.Griye boyanan gökyüzünün havaya kattığı o tatlı serzenişin beni çocukluğuma götürdüğü an kahvaltı için duruyoruz.Yeni tanışmanın verdiği yabancılık henüz ifadelerden silinmemiş bir şekilde çaylar içildikten sonra yola devam ediyoruz.Çoruh boyunca ilerlerken sohbetler de koyulaşıyor.Yanımda kuzina her zaman ki gibi gülen yüzüyle bana bakıyor.Isınan hava, azalan nem kendini, terleterek belli ediyor.Gidilen 2-3 saatlik yolun sonrasında Yusufeli sessiz ve sakin bizi karşılıyor.Şimdi tülbent alma zamanı.

Bir yarım saatlik oyalanmanın ardından çadırlarımızın kurulacağı Hevek’e doğru ilerlerken minibüsümüzün tepesine yer tutan iki atmaca ki Okan ve Bülent yol boyunca rastladıkları meyve ağaçlarını talan ediyorlar.Tabi aracın içinde sıcaktan bunalım geçiren bizleri de unutmadıklarını söylemeden geçemiyeceğim.Yenilen kiraz ve dutların ardından ancak tek bir aracın geçeceği şekilde yapılmış olan yol bizi ilk kamp yerimize ulaştırıyor.Kamp alanı olarak seçilen yer dere kenarındaki ufak bir düzlük.Çadırlarımızın arkası ve önü tepeye bakıyor.Karşı tarafımızdaki yamaçlar ağaçlarla kaplı.Çantalar yerleştirilip çadırlar kurulduktan sonra akşam yemeği hazırlıkları başlıyor.Yemekte ateşte sucuk ve yumurta var.Tüm gezi boyunca Rehberimiz Bülent’in satmaya çalışacağı karpuzu da unutmamak lazım.Bizlere ilk öğretilen mapsen ve magzven kelimeleri ortalıkta duyulunca yukarıdaki küçük şirin kasabanın yolu da tutulmuş oluyor.Yemek sonrası kampımızın ilk ve son ateşi başında sohbet başlıyor.Rehberimiz Okan’ın söylediği “Aman Fatoş yandım Fatoş” şarkısı Rehber Bülent’in “Fuat Dayı Fıkraları” ve içimizdeki yaşça en büyük ama en azimli abisi Orhan’ın söylediği şarkılar unutulmazlar arasında yerini aldı bile.

Dere sesinin hakim olduğu bir geceden sonra cumartesi gününe kadar sürecek yürüyüşümüz başlıyor.İlk hedef Dilberdüzü.Yokuş yukarı doğru giden toprak yoldan küçük kasabayı geride bırakıyoruz.Bir noktadan sonra stabilize yol yerini  patikaya terk ediyor.Vadi boyu yokuş yukarı yürürken görebileceğiniz üzeri çeşitli ot ve çiçeklerle kaplı bir vadi, gökyüzünde güneş ve önünüzde kıvrıla kıvrıla akan bir dere, etrafınızda dağların esrarlı fısıltısı.Yüklerimiz